Zo voorkom je de top vijf wandelblessures

Blessures! Dat willen we niet! Met nog krap vier weken te gaan, zijn we uitermate zuinig op onze voetjes. We strelen ze met speciale voetenscrub, verfrissende voetencrème en verwennen ze voor de start minimaal nog een keer met een ontspannende voetmassage. Naast het zere voetenleed hebben we geleerd dat er meer blessuregevaar op de loer ligt wanneer je als wandelaar vele kilometers aflegt. Deze week; de vijf grootste boosdoeners én voorzorgsmaatregelen op een rij.

1.Blaren

Blaren. Met stip boosdoener nummer 1. Niet voor niets krijgt deze, vrij onschuldige, blessure een eervolle vermelding tijdens het eindfeest van de Vierdaagse; het blarenbal. Blaren kunnen zorgen voor dermate pijnlijke en verwonde voeten dat zelfs de man of vrouw met een topconditie de handdoek in de ring moet gooien vanwege geruïneerde voeten. Met goed ingelopen en passende schoenen, vochtafvoerende en dempende wandelsokken kun je blaren zeker voorkomen. Daarnaast hebben we regelmatig de tip gehad om je voeten voor de wandeltocht in te smeren met vaseline of olie, zodat de voetjes soepel blijven en minder gevoelig zijn voor wrijving. Mocht je onverhoopt toch een blaar oplopen, dan luidt het advies van de meeste wandelmeesters; doorprikken en stevig intapen (zie ook de blog over de essentials voor in je rugzak). 

2.Stijve schouders en nek

Al die uren wandelen met bepakking vergen een hoop van je schouders en nek. Speciale outdoorrugzakken hebben bredere en dikkere banden, zodat het gewicht beter is verdeeld over je schouders. Je rugzak stel je goed af door eerst de banden helemaal los te maken en daarna geleidelijk aan te trekken, totdat de rugzak voor jou op comfortabele hoogte zit. Wij proberen verder het gewicht over onze rugzakken te verdelen en de zwaarste spullen onderin en zo dicht mogelijk tegen ons lichaam te stoppen. Na een wandeltocht is het extra lekker om even een warme douche erop te zetten en de schoudertjes lekker in te smeren met tijgerbalsem. De personal masseur tijdens de Vierdaagse hebben we nog niet gevonden.

3.Spierpijn!

Boosdoener 3: spierpijn. Overal! Tijdens het lopen schiet de pijn ongecontroleerd van de heupen, naar de schouders, achillespees, hamstring en weer terug. Eerlijk is eerlijk. Deze boosdoener is ook een kwestie van doorbijten. Op een gegeven moment zal alles pijn gaan doen en moet de geestelijke motivatie ons over de finish gaan slepen. Om deze blessures te beperken, wenden we ons tot de regel voor het beoefenen van iedere (top)sport. We doen een warming-up en cooling-down (en met warming-up bedoelen we ook gewoon wat rustiger op gang komen met het wandelen). Voor de echt moeilijke momenten, schijnt ibuprofen de grootste steun en toeverlaat te zijn. Maar bikkels als wij denken te zijn, gaan wij dat punt niet bereiken. Bij deze blessure komen ook weer de tijgerbalsem en persoonlijke masseur (dit regelen lijkt nu bijna noodzaak te worden) om de hoek kijken.

4.Wandelhanden

Een vreemd fenomeen, maar soms zwellen je vingers op tijdens het lopen en krijg je wandelhanden. Niet iedereen heeft er last van, maar het voelt behoorlijk ongemakkelijk wanneer je vingers opzwellen en stijf aanvoelen. De professionals lossen het op door met zogeheten wandelhoutjes in hun handen te lopen waarin ze geregeld knijpen. Een stressballetje zal ongetwijfeld ook goed functioneren. Wij hebben een andere methode; om de zoveel kilometer wapperen we de handen wat los in de lucht. Op afstand lijkt het ongetwijfeld op een verkapte versie van de vogeltjesdans. Een gezellige joel erbij en wij krijgen geen pijnlijke handjes! Extra tip; doe van tevoren je ringen af. Voorkomen is beter dan genezen.

5.De mentale blessure

Tot slot. De duur van de wandeling is niet alleen voelbaar in je lijf. Ook mentaal kun je behoorlijk afzien. Niet te onderschatten is daarom de kracht van de wil om het gestelde wandeldoel te behalen en de pijn te verbijten. Ook kan de verveling toeslaan. Zelf hebben we altijd genoeg gespreksstof en krijgen we energie van de praatjes die we aanknopen met wandelaars om ons heen. Aan het einde van de dag zit niet iedereen daar op te wachten, dus zochten we een andere manier om onszelf af te leiden. Zo vlogen de laatste kilometers tijdens de Nacht van de Vluchteling voorbij dankzij een aantal woord- en taalspelletjes. Ook denken we dat een goede nachtrust de eerste stap is naar een goede mentale voorbereiding.

Nu hopen dat het niet te gezellig wordt in Nijmegen ;-‘)


Marion Poll
Natasja Batenburg
Natasja Batenburg

Natasja (33) en Marion (32) zijn hard op weg om echte wandelaars te worden. Dit jaar doen zij voor het eerst mee met de Nijmeegse Vierdaagse. Maar wandelen is toch suf en alleen voor vitale vijftigplussers met wandelstokken? Echt niet! Deze dertigers genieten er met volle teugen van en bevelen het iedereen van harte aan. Hun verharde, onverharde en heuvelachtige weg, naar de Vierdaagse volg je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *