Terugblik op de Nijmeegse Vierdaagse

Het is vrijdag 21 juli 2017 en het is erg druk bij de BBQ in de tuin van het hotel. Oververmoeid, volledig onder de vlekken van zonneallergie en verschrikkelijk zere benen en voeten met diepe blaren waardoor ik niet weet hoe ik moet zitten. De serveerster moet me drie keer aanspreken voordat ik doorhad dat ze vroeg wat ik wilde drinken. De Nijmeegse Vierdaagse, ik had het voor de tweede keer volbracht…wat een ellende. Na een koude cola kom ik weer een beetje bij en vraagt m’n vader: volgend jaar weer? Zeker weten pap, het was een superweek!

In het begin van het nieuwe jaar begin ik al met denken. Ga ik me echt weer inschrijven voor de Vierdaagse? Welke pas plaatsvindt in juli. Het verbaast je misschien, maar onderdak regelen voor die week is toch wel een serieus ding. Hoe zijn m’n schoenen? Die zijn na de vorige Vierdaagse de kast niet meer uit geweest… en zo spoken er duizend dingen ineens door m’n hoofd, en dan is het jaar nog maar net begonnen.

Eerst maar eens de inschrijfperiode afwachten welke start in februari en is opgedeeld in twee groepen; debutanten en deelnemers die al de Vierdaagse hebben volbracht. Ik hoor bij de tweede groep en ben verzekerd van deelname. Het volledige regelement voor het inschrijven is terug te vinden op de site www.4daagse.nl. Het kan zijn dat je je inschrijft als debutant en dus in een loting terechtkomt. Dit om het aantal deelnemers hun veiligheid te garanderen op het parcours.

De tijd om in te schrijven is daar, en ja ik heb het gedaan. Op naar mijn derde Nijmeegse Vierdaagse-avontuur. Gelijk het hotel gebeld waar we vorig jaar logeerden. De dame aan de telefoon gaf aan dat er al een reservering gedaan was, vorig jaar na vertrek door mijn vader. De stiekemerd. Je doet er goed aan om zo vroeg mogelijk een verblijfplaats te regelen als je besluit in te schrijven en in de omgeving van Nijmegen wilt overnachten. Hotels, campings, maar ook studentenhuizen bieden volop mogelijkheden.

En dan moet het gaan gebeuren, kilometers maken! Hoe begin je daar nou mee? Ik heb eerst mijn schoenen maar eens goed bekeken. Misschien dat ze vorige keer al aan vervanging toe waren, want ik had nogal wat blaren opgelopen en na ongeveer 15 kilometer zelfs branderige voeten. Dat wijst op een tussenzool die zijn demping kwijt is. Het parcours van de Vierdaagse is overwegend vlak en strak aangelegd, je loopt die dagen tenslotte op de openbare weg! Schoeisel wat daarbij past vraagt om een soepele afwikkeling en demping onder de hak. Deze eigenschappen zijn te koop in zowel hoge als lage schoenen. Ik ben uitgekomen bij het merk Hi-Tec. En kies voor een laag model: V-Lite SpHike. Een volledig leren schoen met dus een hoog ademend vermogen, en pasvorm die zich goed laat vormen naar de voet. Dempende tussenzool en een hele fijne ronde afwikkeling onder de voorvoet, zodat de bal van de voet ontlast wordt. Inlopen maar!

Er bestaan allerlei schema’s die je kunt volgen in je voorbereiding naar het evenement. Je kunt een kijkje nemen op de site www.sportzorg.nl. Nu is dit voor iedereen persoonlijk, ikzelf heb nooit zo’n schema gevolgd, maar ik werk wel fulltime in een winkel en ben dus ‘gewend’ de hele dag mijn voeten te belasten. Maar dit betekent niet dat het een fluitje van een cent is. Een warming-upje is nooit overbodig net als een cooling-down. Dus…rustig aan en probeer met regelmaat een ronde te maken die je steeds verder uitbreidt. Een blessure ligt sneller op de loer dan iedereen denkt. Echte wandelkwalen zijn bijvoorbeeld geïrriteerde heupen, achillespezen en scheenbenen. Deze blessures wijzen op te hard lopen. Probeer je voeten na het maken van een pas wat te laten ‘bungelen’ zodat er een volledige ontspanning is van spieren en pezen in het onderbeen voordat deze weer op scherp worden gezet voor een volgende pas. Ook het maken van een wat kleinere stap kan over een groot aantal kilometers een groot verschil maken in het belasten van spieren.

En dan komt natuurlijk gelijk de grootste vrees ter sprake: blaren. Niemand die ze wil, maar ze zijn ook niet volledig te voorkomen. Ik gebruik zelf altijd kamfer spiritus om de huid van mijn voetzolen wat steviger te maken. Elke avond na het douchen even met een wattenschijfje langs m’n voetjes. En ik gebruik ook crème van gehwhul om wrijving te verminderen. Kan zijn dat je hier helemaal geen behoefte aan hebt natuurlijk of juist wel. Loop je snel blaren op? Raadpleeg YouTube voor het preventief plakken van tape. Kan je een hoop ellende mee voor zijn. Vocht speelt een grote rol in warme schoenen. Probeer te allen tijde je voeten droog te houden. Wat daarbij helpt is het dragen van goed ademende sokken, zoals de Falke TK2. Deze sokken zijn te koop in kleinere maatseries met een rechter en een linkersok om de meest perfecte pasvorm te behouden en daarmee het ontstaan van rimpels en plooien in de stof tegengaat. Ze zijn gebreid van een kunststof vezel die de eigenschappen van wol simuleert. Ofwel een perfecte pasvorm en een ademend vermogen, mits je deze natuurlijk op de juiste manier wast. Maar daar kan ik je later meer over vertellen. Schoenen en sokken op orde? De eerste kilometers kunnen gemaakt gaan worden. Geef jezelf genoeg tijd om op te bouwen in de afstanden. 40 kilometer trainen op je vrije zaterdag, en zondag lekker lui zijn mag dan uiteindelijk prima gaan…maar de truc is om dat vier dagen achter elkaar op te brengen.

‘Probeer te allen tijde je voeten droog te houden.’

De dagen en weken vliegen om en langzaamaan zie ik het evenement dichterbij kruipen…en dat trainen valt me ieder jaar weer een beetje tegen. Om zo uit het niets je schoenen aan te trekken en te denken ga ik vandaag links of rechtsaf neemt de motivatie wat weg. Tijd om eens wat georganiseerde wandelingen op te zoeken. De site www.wandel.nl geeft je een uitgebreid overzicht waar er gelopen kan worden. Zo telt Nederland toch echt wel heel veel wandelsportverenigingen. Naast wat lokale loopjes in de regio schrijf ik me in voor wat grotere wandelevenementen om ook weer even het gevoel te ervaren hoe het lopen in een menigte gaat. Zo liep ik mee aan de duinenmars, de 30 van Zandvoort en de bloesemtocht in Geldermalsen. De opbrengst gaat naar het Rode Kruis, en wie weet, misschien heb ik die organisatie wel heel hard nodig ergens in de derde week van juli. Onderweg raak ik aan de praat met heel veel verschillende typen mensen zoals zakenmannen, oppasmoeders, opa’s met kleinkinderen, dames die al 30 jaar bevriend zijn en giechelende meisjes die achter hun vader aan dribbelen. Zo zie je maar: wandelen is voor iedereen!

Het maken van wat kilometers gaat redelijk. En heb mezelf voor genomen om twee keer in de week van huis naar thuis te lopen. Een kopje thee halen bij m’n ouders. Heen en terug is dat toch weer 15 kilometer na een dag werken. Maar om dat met volledige bepakking te doen zag ik niet zo zitten. Na wat zoeken, passen en proberen heb ik een belt gevonden waar een 0.5 liter bidon in past van het merk Wildebeast. En met een klein vakje, waar precies m’n telefoon en huissleutel in passen. Voor de wat kortere afstanden is het echt een ideaal ding, want: zit gemakkelijk om de heupen, mogelijkheid om wat drinken mee te nemen en ander klein spul wat je anders in je broekzakken moet gaan proppen. Voor de langere tochtjes ben ik nog steeds erg blij met m’n Vaude-rugtas. Ik heb er één die 14 liter inhoud heeft en dat is meer dan zat. Ruimte genoeg voor twee flessen van een halve liter en wat brood en fruit, een jasje en een EHBO-setje. De verleiding van een grotere tas is dat je teveel meeneemt. Mocht je een tas willen aanschaffen, neem dan drie flesjes water mee. Zo kun je voelen hoe een tas zit met gewicht.

De dagen worden langer maar ook warmer, mijn kast moest nodig opgeruimd worden dus maar gelijk even m’n wandeloutfits nakijken. Sokken in overvloed! Dat zit dus wel goed, een extra paar neem ik altijd mee met een lange wandeling. Je weet maar nooit! Zo zijn er ook veel wandelaars die het prettig vinden halverwege schone sokken aan te doen. Ondergoed is ook van belang. Het dragen van een sportbeha wordt nogal eens onderschat. Zeker wanneer er meer kilometers worden gemaakt hebben aanhechtingen van spieren en pezen bij dames nogal wat te verduren. Het merk Shock Absorber biedt een breed assortiment in modellen en maten. Laat je hier goed bij adviseren zodat je de juiste maat aanschaft. Maar goed…ik moest mijn kast opruimen. Deze ligt vol ademende kleding voor allerlei sporten; lange en korte wandelbroeken, runninghemdjes, fitnessshirtjes en ademende jasjes. Eens even een selectie maken en kijken wat ik nog tekortkom.

Nog een week! Wat gaat de tijd hard! Ik moet nog een volledige week werken dus beluit maar vast m’n tas een beetje klaar te maken. En dat worden er twee. Een tas met al m’n wandelspullen en een tas met overige kleding voor ‘s avonds in het hotel. Tijdens de Vierdaagse heeft elke dag een kleur. Je hoeft hier niet aan mee te doen natuurlijk maar het is op zich wel een leuk gezicht. Ik ga in ieder geval mee in roze woensdag. Op de site van de Vierdaagse is terug te vinden waar deze kleuren voor staan. Wat beslist niet mag ontbreken in mijn wandeltas zijn voldoende sokken. Ik zorg dat ik voor elke dag twee paar heb. Ook een UV-werende hoed van ademende kwaliteit heb ik bij me. Van het merk Hatland. Ik geef de voorkeur aan een hoed zodat je gezicht rondom beschermd is tegen de zon. Evenals oren en nek. Met transpireren kun je lelijk verbranden zeg ik uit ervaring. Na mijn eerste Vierdaagse had ik niet alleen blaren op mijn voeten, maar ook op mijn neus en voorhoofd. Niet prettig. Mijn zonnebril draag ik tijdens het wandelen bijna de hele dag. En gaat dus gelijk mijn tas in. De brillen van Sinner hebben Sintec-glazen. Deze geven beter zicht in diepte en kleur, zelfs bij bewolking en schemering. Een rustig zicht dus over de gehele dag, waardoor je minder fronst en knijpt met je ogen voor het felle licht. Scheelt zomaar een zeurende hoofdpijn! Mijn tassen raken aardig gevuld met vier stapeltjes wandelkleding en een jasje, een lekker trainingspak, gemakkelijke slippers, minimaal twee paar wandelschoenen, een regenponcho en beenkappen voor over mijn schoenen. Mocht het gaan regenen, krijgt regenwater geen kans mijn schoenen in te lopen. En natuurlijk mijn rugtas.

En dan nog wat verzorgingsartikelen zoals zonnebrand met factor 50, aftersun, EHBO-kit, reddingdeken, pijnstillers, dextro, bloedlanchettes voor het prikken van blaren, ontsmettingsmiddel en steriel gaas, gehwol voeten crème, spierenbalsem en magnesium olie. Dat laatste heeft mij heel goed geholpen tegen stijve spieren. De benen goed inmasseren voor het slapen gaan: dit stimuleert de doorbloeding en het afvoeren van afvalstoffen, en een teiltje. En geloof mij: een koud voetbad is heerlijk na 40 kilometer. Maar het allerbelangrijkste wat je niet moet vergeten voor als je op zondag of maandag naar Nijmegen gaat is natuurlijk: je bewijs van inschrijving op papier en je ID-kaart.

Het is zover. Maandagochtend 16 juli 10.00 uur. Mijn vader staat voor de deur, klaar om mijn fiets achter op de drager te zetten. Ondertussen loop ik met mijn twee veel te grote tassen naar de auto. Beter teveel meenemen dan iets vergeten. We checken allebei nog ons bewijs van inschrijving voor de Vierdaagse en ons bewijs van inschrijving voor de verzorgingspost. We hebben ons ingeschreven bij de wandelvereniging van de RET, zodat we kunnen gebruikmaken van hun rustposten tijdens de Vierdaagse. Zo loop je gericht op je rustpost af, neem je ook echt even je rust, en scheelt in bepakking onderweg. Er is volop eten en drinken aanwezig op de rustposten en je bent even uit de drukte, in de schaduw op een stoel. Zo zijn er heel veel verenigingen die hun faciliteiten aanbieden onderweg. Vaak moet je je wel voor de start van de Vierdaagse hebben aangemeld. Alles staat in de auto en we gaan van huis. De navigatie staat ingesteld op de Musschenberg in Berg en Dal, het hotelletje waar we logeren. Onderweg stoppen we nog traditiegetrouw vlakbij Tiel om kersen te kopen, maar doordat het al vroeg warm was dit jaar zijn deze volledig uitverkocht.

Aangekomen bij het hotel is het een soort van reünie met de andere gasten. Het heeft maar een beperkt aantal kamers en heeft eigenlijk ieder jaar rond deze tijd dezelfde mensen over de vloer, allemaal wandelaars. Na een lekkere lunch pakken we de fiets en rijden naar het centrum van Nijmegen. We zoeken een plekje in de gigantische fietsenstalling die tijdens de Vierdaagse gerealiseerd wordt op een speelveld, direct gelegen aan de wedren. “Het” centrale plein waar het allemaal moet gebeuren. We zijn ingedeeld in de groep wandelschoen en lopen naar twee van de honderden vrijwilligers om ons aan te melden. Na het ontvangen van het scanbandje wat direct om de pols wordt vast gemaakt, krijgen we ook onze startkaart voor dag 1. Alle deelnemers worden opgesplitst in twee groepen om zo de drukte op de eerste kilometers wat te verminderen. Op de wedren is het gezellig druk, er is een podium met live optredens en er is volop horeca aanwezig. Aan de overkant is een tijdelijk radiostation geplaatst van oproep Gelderland en er lopen dweilbands rond, en de sfeer is ronduit super. Na een rondje stad gaan we terug naar het hotel om te genieten van de kookkunsten van Martin. Op tijd naar bed, en vooraf nog even mijn spullen klaarleggen. Morgen moet het gaan gebeuren! De Nijmeegse Vierdaagse gaat beginnen!

Dag 1, de dag van Elst

Op tijd naar bed was ik gegaan, maar van slapen kwam niet veel. Ook al weet ik wat er komen gaat, ben ik stik zenuwachtig! Mijn wekker gaat om 4.30 uur. Kleding ligt klaar en smeer m’n voetjes zorgvuldig in. Als ik daar nu iets fout mee doe, heb ik daar de rest van de week plezier van. Dus lekker dik smeren en dan de Falke-sokken en Hi-Tec-schoentjes aan, en naar het ontbijt. Honger heb ik niet maar probeer toch een boterham met een kopje thee weg te werken. Twee flesjes water gaan er in de tas. Een pakje appelsap en een grote hand druiven. Wat we verder willen eten, worden we in voorzien bij de rustpost van de RET. Het is 5.15 uur en stappen op de fiets, op naar de fietsenstalling, op naar de wedren, op naar de start! Op de eerste dag krijgen alle wandelaars een officieel startschot van de marsleider, wat te zien is op een grootscherm. Er hebben zich intussen duizenden mensen verzameld, na het schot is er een groot applaus, muziek en een klappende menigte die in beweging komt. We komen aan bij de hekken waar ons bandje wordt gescand en zijn onderweg…de eerste passen zijn gemaakt op de openbare weg waar normaal gesproken auto’s en bussen rijden. Dat is de komende dagen anders, dan lopen daar ruim 44.000 mensen! En ik en mijn vader lopen daartussen! Daar zijn ze…de zwaar beschonken studenten…die staan te joelen en schreeuwen…zet ‘m op…nog een klein stukkie! Haha, zelfs sinterklaas is van de partij. Tijd om naar bed te gaan voor ze, die hebben er tenslotte al een nacht feestvieren op zitten.

‘Ook al weet ik wat er komen gaat, ben ik stik zenuwachig!’

Deze dag kleurt blauw. Dit omdat op de eerste dag de route door de gemeente Overbetuwe loopt. Prachtig landschap tussen de twee rivieren Rijn en Waal. In het eerste uur van deze dag lopen we over de Waalbrug, wat toch wel iets bijzonders heeft. Duizenden mensen die je voor je uit de brug over ziet glooien. Dit is het tweede jaar dat de route ‘andersom’ gelopen wordt. Daardoor lopen we in de vroege ochtend al over de Oosterhoutsedijk, en dus niet aan het einde van de middag wanneer het zonnetje op zijn hoogste punt is beland. Met name hulpdiensten hadden te kampen met dit stuk van de route. Vandaar dat deze dag dus omgedraaid is qua looprichting. We zijn bijna in Oosterhout waar we de eerste rustpost van de RET zullen treffen en onze knipkaartjes voor komende dag in ontvangst mogen nemen.

Welkomsbord Elst

De dag gaat ons prima af, natuurlijk is het warm, maar nog niet ondraaglijk. Ik heb geprobeerd bij te houden hoe vaak we onze flesjes hebben gevuld. Met het drinken van ongeveer 7 liter water zit ik er niet ver naast gok ik zo. Het blijft zo leuk om te zien dat elk dorpje, hoe vroeg het ook is, alles uit de kast haalt om de wandelaars te verwelkomen. We hebben netjes onze rust gepakt onderweg, en voldoende gegeten en gedronken. Het was weer even wennen, maar toch was de dag zo voorbij. Met ongeveer 8 uur wandelen, en bij elkaar 1.5 uur pauze te hebben genomen zijn we rond 15:30 uur terug op de wedren. Het is tenslotte vakantie en kijken gedurende de dag lekker om ons heen. Dag 1, check! Op naar een welverdiende koude cola, op naar de fiets, op naar het hotel. Na het douchen komt iedereen tegen 18.00 uur naar de tuin om te gaan eten, waar iedereen aan iedereen de dagelijkse vraag stelt. En hoe is het gegaan vandaag? Heel goed, en wat is het weer fijn om in het gezellige Nijmegen te zijn. Rond 20.00 uur zitten mijn vader en ik te knikkebollen aan tafel. Ik zeg welterusten, ik ga m’n spiertjes in de magnesium olie zetten en pakkie 2 klaar leggen.

Dag 2, de dag van Wijchen

Even verderop was een flink feestje aan de gang wat om 24.00 uur was afgelopen en werd opgevolgd door een vuurwerkshow. Daarna toch nog even in slaap gevallen, misschien maar oordoppen meenemen volgend jaar, maar hoor ik dan mijn wekker nog wel? Deze ging af om 3.30 uur. Even schrok ik dat ik te laat zou zijn, maar ik was vroeg genoeg voor de vroege start. Voorzichtig sta ik op, niet wetende hoe mijn benen en voeten zullen aanvoelen. Een beetje rekken en strekken en eigenlijk gaat het wel heel erg goed! Gelukkig maar…toch voorzichtig naar de badkamer. En dan volgt het ritueel, aankleden, voeten insmeren, schoenen strikken en naar beneden. Mijn vader heeft al wat lekkers op z’n bord, en ook ik heb meer zin in een ontbijt (midden in de nacht ) dan gister. Water, sap, druiven, knipkaart, startkaart, zonnebril, en mijn flamingohoedje gaan mee in mijn tas. Het is tenslotte roze woensdag! Na onze flinke klim op de fiets de berg op naar Nijmegen staat voor de start al het zweet op m’n voorhoofd. Dit gaat een warme dag worden, en we hebben er zin in, net als alle andere wandelaars waar de één zich nog bonter en meer roze heeft uitgedost dan de ander. We zijn nog niet eens onderweg en kijk mijn ogen al uit. Wat een lol kunnen mensen hebben onder elkaar, en dat staat volledig in het teken van roze woensdag: laten zien wie je bent! Met de startkaart in de hand voor de tweede keer langs een vrijwilliger met scanner. We mogen weer, vandaag gaat de route net als de volgende twee dagen de eerste kilometers door de woonwijken van Nijmegen de stad uit. Iedereen is na de uitbundige start met de nodige high five’s wat rustig. Je hoor de mensen praten over hun eerste dag en nacht. Heb jij al blaren? Hoe zijn je spieren? En je hebt mensen die luisteren…en op het gemak aan de tweede ronde beginnen.

Deze dag kleur dus roze, een geweldig gezicht onderweg. Na een kilometer of 15 is veel live muziek wat iedereen doet laten zingen, niet meedoen lukt gewoon niet! De bandjes spelen in op het publiek en weten je zo kilometers te laten wandelen zonder dat je erbij nadenkt. Heel erg leuk om te zien dat volledige gezinnen aan de straat staan, kindjes die lekkers uitdelen, vaders die wandelaars voorzien van water, en moeders die urenlang de voortuin met stoeltjes aanbieden om te mogen rusten. Midden in het centrum van Wijchen hebben we een rustpost. Zoeken naar het spandoek wat ophangt als herkenningspunt lopen we zomaar ineens in de armen van mij moeder en zus, wat een verrassing! En wat een leuk punt ze hier te treffen, aan de overkant van de straat staat een band te spelen en iedereen geniet. Met een broodje in de hand en een kopje thee kletsen we wat bij. Wat is dit toch een fantastisch evenement. Maar we moeten toch echt verder. Met nog 16 kilometer te gaan staan we wat stijfjes op en komen langzaam weer opgang. Onderweg naar het volgende feestje met als eindbestemming de Roze straat, waar op diverse podia live muziek en horeca gerealiseerd wordt door stichting Vierdaagsefeesten. Alles en iedereen is over de top roze, en de wandelaars vervolgen hun route naar de wedren hier dwars doorheen. Ik, mijn vader en duizenden anderen hebben een lach op ons gezicht na 40 kilometer in de brandende zon. Een dag met een dansje, en een lekker fout pluche roze randje! Eenmaal in het bezit van onze startkaart voor dag 3 treffen we nogmaals mijn moeder en zus. Mooie afsluiting van deze dag, iedereen een zoen en zwaaien elkaar uit, tot vrijdag!

Eenmaal schoon en fris aan tafel, raad je het al? Hoe is het gegaan vandaag? Supergoed, geen pijn, blaren of andere klachten. En wat ben ik daar blij mee. Het is tijd voor pakkie 3, en slapen moet wel lukken vandaag.

Dag 3, de dag van Groesbeek

Opnieuw de wekker op een raar tijdstip waar je ineens aan gewend raakt. Na twee nachten beroerd te hebben geslapen en 80 kilometer in de benen, was ik gisteravond al snel in een lichte coma verzeild. Niet geheel overbodig, een nachtje goed slapen. Eenmaal wakker wil ik m’n bed uitspringen, de derde dag, de leukste dag! Maar m’n spieren zeggen, ja doei! Voorzichtig sta ik op en besluit de bloedsomloop opgang te brengen met een warme douche, een beetje yoga en opnieuw een laagje magnesiumolie werken perfect. Jullie kennen inmiddels de routine; ik klik m’n fietssleutel en hoedje aan m’n tas en ben klaar om naar het ontbijt te gaan. Eenmaal beneden is mijn vader er nog niet…verrassend, dus hup weer naar boven en checken of alles oké is. Hij had net zo goed geslapen als ik, maar dan een half uur langer. Kopje thee en een boterham, het gebruikelijke recept weer mee voor in m’n tas. Je kan het je haast niet voorstellen maar ik heb enorm veel zin in deze dag. Het enige waar ik tegenop zie is die vervelende berg op fietsen, maar daar hebben we een trucje voor gevonden. De elektrische aandrijving van mijn vaders fiets geeft mij een steuntje in de rug zeg maar.

Eenmaal op de wedren lijkt iedereen dat half uurtje extra slaap te hebben gepakt. We hebben late start vandaag, en het is ontzettend druk op de wedren, maar ook verbazingwekkend stil. Eenmaal onder de startboog door komt daar gelijk verandering in, een gigantische bierwalm bereikt onze neus. Tientallen studenten zetten de boel op zijn kop en vormen een erehaag waar je al dansend tussendoor moet, ook dit is een hele prestatie. Om na weer een nachtfeest op de been te blijven tot de laatste loper is gestart.

Net als gisteren lopen we het eerste uurtje door woonwijken naar de rand van Nijmegen. Het is onvoorstelbaar wat de bewoners ook de derde dag weer uit de kast toveren. Een wat ouder echtpaar zet heel de voortuin vol met een soort marktkraam, en je mag er pakken wat je wilt. Koekjes, cake, snoepjes, koffie, thee, water, fruit…en je ziet ze genieten. Ook wij pakken een stuk watermeloen, en bedanken hun vriendelijk, waarna een welgemeend ‘succes mevrouw’ volgt. Fantastisch! Wat elke keer weer leuk is, is het toeteren van de vrachtwagens en auto’s bij het oversteken van de snelweg. Onderweg naar onze eerste rustpost, lopen we langs het Maas-Waal kanaal. Wat een rust, je hoort maar weinig geklets om je heen, iedereen geniet van het uitzicht, voorbijkomend verkeer op het water en de vogels. Totdat het V-team om de bocht komt. De jongste groep deelnemers die gezamenlijk met een ouder en een teamaanvoerder de 30 kilometer loopt. Met een luidspreker kondigen de kids zichzelf aan. Met allemaal een ballon aan hun tas en dezelfde shirtjes pik je er zo uit wie erbij hoort. Leuk om te zien dat ook zij het zo naar hun zin hebben.

Ongeveer halverwege deze dag, kom je voorbij Plasmolen. Vanaf daar vind ik dat de dag echt gaat beginnen. Op een plein direct aan de route gelegen is het één groot feest met bewoners en wandelaars. De DJ weet iedereen te vermaken. Het plein staat vol met banken en tafels en is heel erg leuk en gezellig om te pauzeren. Een echte aanrader! We vervolgen onze weg via Milsbeek naar Groesbeek, waar de eerste, en naar mijn mening ook enige echte heuvel zich laat zien. Mocht je moeite hebben met klimmen: vaak hebben mensen een trommeltje of fluitje bij zich deze dag, en weten met een heel simpel ritme een grote groep mensen met zich mee te krijgen de heuvel op. Volg deze mensen, en je zal merken dat het in een rustig maar constant tempo heel soepel gaat lukken. Of wacht het leger af. Met een lied krijg hun je ook wel boven. Eenmaal op de heuvel wordt de inspanning beloond met een prachtig uitzicht. Het koren was geoogst en er lagen van die mooie grote ronde stro balen op een glooiend veld te wachten om opgehaald te worden. Op dit punt beginnen de kwaaltjes van de dag op te spelen, ook bij mij. In één klap heb ik een paar lamme benen en ik denk dat het ongeveer 90 graden Celsius is in mijn schoenen. Mijn vader duwt me steeds een flesje water in mijn handen, je drinkt te weinig joh, hier, drink op! En zeker dat hij gelijk heeft. We werken weer een halve liter weg en lopen even op een wat rustiger tempo. Ik voel het asfalt gloeien en zie de eerste rode puntjes tevoorschijn komen op mijn kuiten. Ook ik krijg warmte-uitslag door de straling van het asfalt. Waar niets aan te doen is. Met het braaf smeren van factor 50, voorkom je dat dus helaas niet. Ik mag absoluut niet klagen met hoe het tot nu toe gaat. De spieren gaan wat protesteren, en ik zweet me een ongeluk, maar nog geen blaren! In de verte horen we de muziek vanuit van Groesbeek. Bij elke tuinslag die m’n vader ziet vult hij onze flesjes, we tikken nog even een halve liter weg en vervolgen onze ferme pas. Draaien het gas open en kijken uit naar het feestje wat ons straks te wachten staat.

Hooirollen

Ik zie een heerlijk verkoelende nevel over de straat sproeien, en neem het ervan. ‘Pap, ik ga even douchen! Haha, zo noemen we dat. Ik hou mijn zonnebril onder mijn handdoek om hem daarna zonder natte glazen weer op te kunnen zetten. Dat was van korte duur…een klein ventje weet zijn waterpistool te legen midden in mijn gezicht, en barst in gieren uit. Ach… eigenlijk maakt het niks uit. Het kind heeft de grootste lol. En ook al had ik net gedoucht, het was lekker fris! Midden in het centrum van Groesbeek voegt de route van de 30 kilometer weer in en wordt het een dolle boel.

Je bent kapot, zeiknat van het zweet, eigenlijk zegt je lijf “ik kap ermee”, je voeten barsten uit je schoenen maar de veters kunnen niet losser, je huid doet zeer van de brandende zon, en de spieren in je schouders zijn drie keer zo dik omdat er ineens drie dagen een rugtas aan hangt met constant 2 liter water erin. En dan zie je een omaatje zitten, onder een paraplu in een oud verkleurd klapstoeltje. Een bibberig stemmetje zegt je niet op te geven, je bent al ver over de helft! En ze geeft me een dikke glimlach en steekt haar duim in de lucht. Pfff….even staat bijna het water in m’n ogen. En voel een koud flesje water tegen m’n arm. Ja, drinken! En krijg een schouderklop van m’n vader. Daar lopen we dan. We hebben inmiddels een dikke 100 kilometer gehad en zie alleen maar moois om me heen. Tuinslangen spuiten de lucht, mee zingen met de band, overal kindjes met lekkers, iedereen vind je geweldig, en stopt niet met klappen voor de ruim 39.000 wandelaar die nog onderweg zijn.

‘Dit is voor mij het Nijmeegse Vierdaagse-gevoel. Het blijft lastig uitleggen. Je moet het beleven!’

Wanneer je net het centrum uit bent sta je aan de voet van de 7 heuvelenweg. Zorg dat je hier voorzien bent van in ieder geval een halve liter water. Je komt nu voor bijna een uur niet meer langs woonhuizen die water beschikbaar stellen. Wel is er hier en daar drinken te koop. Wij hebben nog een rustpunt voor we aan het glooiend landschap beginnen. En we krijgen daar…jawel…een echte Rotterdamse gehaktbal met mayo. Ik sla even over, maar mijn vader eet er dus gewoon lekker twee op. Ook is dit het laatste rustpunt van de dag. De overige consumpties voor vandaag besteed ik aan AA en een colaatje, en noemen het brandstof voor naar de wedren. Het zicht blijft een bijzonder beeld, al die mensen voor en achter je, allemaal op hun manier over de 7 heuvelenweg. Bovenbenen en kuiten knijpen samen maar het is te doen. Maar wel op het gemak, want ik heb nog steeds vakantie. Aan het einde van deze weg komen we in Berg en Dal, het dorpje waas ons hotel staat. Nog 5 kilometer tot de wedren, eenmaal in Nijmegen komen we nog door twee gekleurde straten, de één in het wit, en de ander in het rood. Ik geloof dat ik in deze laatste kilometers drie ijsjes heb gekregen, bij elkaar een halve watermeloen en 137 high five’s. Ook m’n vader zie ik genieten en zo nu en dan zijn armen in de lucht gooien op de maat van de muziek. Dat doet-ie anders nooit hoor…maar hier kan je niet anders.

Het was een fantastische dag, stilstaan op de wedren om uit te scannen doet zeer. Na een koude cola stappen we met moeite op de fiets, eenmaal het centrum uit is het heerlijk om een stukje te rijden. Ik bereid me vast voor op de vraag van vandaag…

Dag 4, de dag van Cuijk

Ik word wakker met een blaar. Ik twijfel er niet aan wat ik ermee moet doen. En pak mijn bloedlancet. Deze hebben een brede platte punt en daarmee prik je dus niet een gaatje, maar maak je eigenlijk een klein sneetje waardoor dit minder snel weer dicht. Als je een blaar gaat prikken moet je het vocht naar beneden drukken naar daar war de druk in de schoen het hoogst is. En druk met een steriel gaasje zoveel mogelijk vocht weg, ook al doet dit even zeer. Door deze verrassing was ik wat laat, dus hup insmeren die voeten en schoenen aan – oei dat doet wel even zeer. Met een bonkende voet in mijn schoen stop ik weer het nodige in mijn tas. Dit gaat een lange dag worden.

Nog één keer die vervelende berg, nog één keer goed onthouden waar ik mijn fiets neerzet, nog één keer onder de startboog door. Eigenlijk is deze week heel snel voorbij gevlogen. Dus extra genieten van deze 4e dag. Voor de derde keer gaan we door de woonwijken van Nijmegen de stad uit, en ook de derde dag kom je niets te kort op de eerste 5 kilometer. Overal staat het buffet klaar, en de wandelaars nemen het ervan, en maken graag gebruik van het kopje koffiewat hen aangeboden wordt.

We hadden weer een vroege start en hebben alle tijd vandaag. En we weten hoe zwaar de laatste twee uur zijn. Het bonken in mijn schoen is al een stuk minder gelukkig. Hopen dat dit zo blijkt. Toch zie je dat iedereen het zwaar heeft vandaag. Veel mensen zie je wat voorzichtig hun voeten neerzetten, de stijve spieren pik je er zo uit, en heb te doen met de mensen waarvan je ziet dat ze hun kaken stijf op elkaar hebben staan om de pijn te verbijten. Ook zie ik heel veel kuiten met nare branderige vlekken waaronder die van mijzelf, door het warme asfalt van de afgelopen dagen. Nadat we het Radboud-ziekenhuis en Universiteit voorbij zijn, voegen de militairen die starten vanaf kamp Heumesoord zich toe op het parcours. Wat een respect heb ik voor deze mensen. En wat een verschrikkelijke rugtassen! In deze vroege ochtenduren steken we de Sint Annastraat over. Oftewel…de Via Gladiola. Aan het einde van de dag herken je deze straat niet meer terug met wat we net hebben gezien.

De grote groep mensen gaan zich wat spreiden over de route en we kunnen lekker doorlopen. Het rustig aan beginnen heeft ons goed gedaan, en genieten van het uitzicht over de heide velden, vennen en bosranden. Onze doorbloeding is op volle toeren als we uit het dorpje Overasselt komen en aan het begin van ‘de dijk’ staan. We vullen onze flesjes bij een vriendelijke dame die een watertappunt in haar tuin heeft gemaakt voor de wandelaars…over een half uur zijn we deze dame dankbaar. De zon laat zich al duidelijk voelen. Zonnebril op, hoed op, water op voorraad en knallen. We hebben de tijd bijgehouden en zijn nog nooit zo vlot de dijk overgegaan en via de brug vanuit Gelderland, de Maas over gestoken naar Noord Brabant, in een klein uurtje. Ik voel me goed en heb eigenlijk geen klachten, eveneens als mijn vader. De trainingsrondjes lijken te werken! En zo wandelen we rustig door de feestjes heen van Linden, die elk jaar worden aangekleed in een ander thema en vallen van de ene verbazing in de andere. Zo hebben we al in verschillende plaatsen gezien dat alle kids van het kinderdagverblijf worden meegenomen naar de route met hun versierde hoedjes. En meters lange partytenten op een rij zodat de mensen uit het verzorgingshuis vanuit de schaduw je kunnen toezwaaien. Dat is elke keer opnieuw mooi om te zien hoeveel plezier deze kinderen en ouderen uit dit evenement halen. In het dorpje Beers barst het feest weer los en zijn we alweer op de helft, waarna we een wat rustiger stuk op de route hebben Richting Cuijk. Op steeds meer plekjes langs de weg zie je mensen rusten, schoenen uitdoen, blaren prikken en tape plakken. Bij het opstaan helpen ze elkaar waarbij het nodige gekreun te horen is. En ook bij mij en m’n vader slaat de vermoeidheid toe. Tot dat we een Campina-boerderij passeren en we een heerlijk gekoeld bekertje vla of kwark toegereikt krijgen. Heerlijk! Klinkt misschien gek maar je krijgt echt weer energie van de vriendelijkheid waarmee je dit wordt aangeboden. We kunnen er weer tegenaan, op naar Cuijk!

Deze stad staat werkelijk waar op zijn kop! Het geeft me kippenvel. Militairen trekken hun jas recht, rollen hun mouwen af en zetten hun baret op. We passeren een punt waar ze hun leiders moeten groeten, en hebben het zwaar hun rug recht te trekken en in de maat van hun team te lopen.

We komen steeds dichterbij de kade, en maken nog een scherpe slinger door het centrum. Mensen staan rijen dik opgesteld en creëren een fantastische sfeer met elkaar. Eenmaal door het tunneltje lopen we af op een gigantisch podium. Langzaam schuifelen we op en komen bij het ponton. De brug die speciaal voor vandaag is aangelegd om alleen de deelnemers van de 40 kilometer opnieuw de maas te laten oversteken van Noord-Brabant naar Limburg. Eenmaal aan de overkant beginnen we te kletsen over het laatste stukje. Het is nog zo’n 12 kilometer. Weer zien we veel mensen hier en daar hun rust pakken. Wij kijken uit naar ons stoeltje in de schaduw in het plaatsje Mook.

De zon vraagt wel veel energie en ben blij met de bescherming van mijn hoed. Elke twee uur even insmeren met factor 50 en proberen te blijven drinken. Het water zijn we wel een beetje beu aan het raken en mengen het met een beetje AA. Dat maakt alweer een groot verschil. Eten kan ik slecht met de hitte, maar ook dat is belangrijk. Tot nu toe heb ik elke dag een broodje en bouillon genomen, een banaan, druiven en hier en daar een stukje meloen. Over de dag heen heb ik daar voldoende aan. En in het hotel krijgen we een heerlijk driegangendiner. Maar vanavond is er een BBQ!

Onderweg hebben we veel contact via de app met familie en vrienden. Ze houden ons allemaal in de gaten. We sturen foto’s of worden af en toe gebeld, waarbij gevraagd wordt hoe het gaat, waar je natuurlijk op antwoord: ja het verloopt prima. En dat doet het ook. Ten opzichte van voorgaande jaren heb ik erg veel geluk met die ene blaar. Ik loop voor de 3e keer mee, en mijn vader voor de 7e keer. Al die keren staat familie op ons te wachten in het centrum van Nijmegen aan de Via Gladiola. Hoe dichterbij we komen, hoe slechter telefoonverkeer mogelijk is. We hebben een vaste plek afgesproken, zodat we ze niet hoeven te zoeken, en dus misschien niet kunnen mislopen. Ter hoogte van de molen in Nijmegen zullen we ze treffen aan de linkerkant van de weg.

Eenmaal aangekomen in Malden komt het einde inzicht. Nog ongeveer 8 kilometer. Het is ontzettend druk. En veel wandelaars worden hier al opgevangen door familie en vrienden. Wat een ontlading en emotie bij sommigen. Dat had ik de eerste keer ook. Ik was zo moe, alles deed me zeer en moest huilen van ellende toen ik mijn moeder zag. Klinkt misschien gek. Maar ik heb dat nu niet, ik heb heel veel plezier van wat ik om me heen zie gebeuren, de verhalen onderweg, mensen die lopen met een doel, of voor een dierbare. Op de laatste dag zie je veel mensen die er voor zichzelf ook een feest van maken. Ze hullen zich volledig in de Vierdaagse kleuren: groen en oranje. Of verkleden zich. Zo heb ik een groep wandelaars gezien verkleed als paddenstoel, roodkapje en de boze wolf, zelfs smurfen. Niets is te gek.

‘Ik heb heel veel plezier van wat ik om me heen zie gebeuren.’

Wat de laatste kilometers zwaar maakt is het stukje waarbij je langs het Radboud-ziekenhuis komt. Patiënten die het aankunnen, worden met bed en medische apparatuur en al verhuisd naar de straat. Om de menigte te kunnen zien. Ze worden bedolven met gladiolen, door de wandelaars. Er zijn zelfs mensen die door het jaar heen cadeautjes verzamelen voor de kinderen, en nemen die de laatste dag mee tijdens hun wandeling om ze op het laatste punt bij hen af te leveren. Heel bijzonder en een mooi gebaar…menig wandelaar pinkt hier een traantje weg.

Voor ons komt de molen in zicht, en houden alvast links aan…we treffen het. Er voegt nog een groot muziekkorps in, en lopen een stukje met hen op. Leuk om dat mee te maken. De gang is er uit, veel mensen lopen naar de straatkant waar ze worden opgewacht, en het lopen komt tot slenteren, en dat is het punt waar je echt stuk gaat. Maar dan ineens zijn ze daar; mijn moeder, zussen en vriend. Geweldig om ze hier te zien! We krijgen gladiolen en een bloemenketting. Ze hebben zelfs een confettikanon! Gelijk komt er koud drinken voor ons uit de koelbox, dat hebben ze goed geregeld, en worden uitgebreid op de foto gezet. Wat een ervaring is het weer, en wat een mensen brengt het op de been, echt geweldig. Naast mijn moeder staat een dame met een bordje op een bezemsteel, al drie uur zegt ze. Wat zou het sneu zijn als de dame, degene waar ze op wacht, mist. We staan nog wat te kletsen en drinken wat, en ineens klonk een harde gil. De dame weet haar vriendin te verrassen met haar komst en barsten beiden in tranen uit. Wat fijn dat ze elkaar gevonden hebben! We hebben nog een klein stukje te gaan en besluiten verder te gaan, op naar de finish. Op dat moment hoor ik mijn naam en staat ineens een vriendin met haar familie voor mijn neus, superleuk natuurlijk! Dat had ik niet verwacht, en blijven we toch nog even staan voor een praatje. Uiteindelijk kregen we nog een flesje drinken toegestopt en waren echt klaar voor het laatste stukje. We gaan op het midden van de weg lopen en bekijken de feestende menigte, overal mensen met naamborden, gladiolen, vlaggen, ballonnen…achter de hekken en mensenmassa staat de straat vol met studentenhuizen. Je ziet ze op alle balkons en uit de ramen hangen, zelfs op de daken bouwen ze hun feestje. We zetten de laatste bocht in en komen langs de grote tribunes die op het Keizer Karel plein geplaatst zijn. Ook de burgemeester, marsleider en hoge militairen hebben zich hier verzameld. Op zo’n 300 meter zien we de finishboog.

Nijmeegse Vierdaagse

Yes! We zijn er, en ruim op tijd! Heerlijk dat het er op zit. Maar ook weer jammer. Deze dagen gaan zo snel voorbij. Voordat we ons gaan afmelden vragen we of er een foto van ons gemaakt kan worden, dat willen we natuurlijk vastleggen! Daarna ruil ik met de dame die van ons een foto heeft gemaakt om hetzelfde te doen. Om ons heen zie je niets anders gebeuren dan dat. En die foto knallen we dan ook gelijk op social media, trots dat we het hebben gefikst. Samen met mijn vader!

Er rest ons nog maar één ding. Voor de laatste keer ons afmelden waarbij we geen startkaart ontvangen, maar ons speldje in ontvangst mogen nemen! We hebben het gehaald.


Dit was mijn Vierdaagse van 2018. Ik hoop dat ik jullie als lezer wegwijs heb kunnen maken hoe je je hierop voorbereidt, welke materialen je daar voor kan aanschaffen, en een stukje beleving wat de Vierdaagse met je doet. Dit samen met mijn vader te kunnen doen maakt het voor mij bijzonder, iedereen zal dit anders ervaren. En mocht je beslissen je in te schrijven? Na het uitlopen van de eerste keer, is de tweede keer nog veel leuker. Iedereen veel wandelplezier, en misschien tref ik je nog eens met een vraag bij mij in de winkel. O, het hotel is al geboekt voor volgend jaar!

Wie weet tot ziens in Nijmegen!

Carla Brinkman, storemanager i.o. Perry Dordrecht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *