Nijmeegse Vierdaagse verslag

Dag 4 – De koek is op

Het lijkt alweer eeuwen geleden sinds we enigszins strompelend (maar met een glimlach) over de finish lopen. Wat een beleving. Wat een ervaring. Wat een feest. Het is verdraaid lastig om te beschrijven, aan de mensen die de afgelopen week niet in het Nijmeegse waren, hoe een evenement als dit eigenlijk voelt. Voor vele lopers is het de uitdaging. De geestelijke strijd. Het verdringen van pijn. Op dag vier staan veel lopers al op met deze pijn. Ook wij voelen het effect van de 120 km die we dan al afgelegd hebben in ons lijf. Is het dan genoeg geweest? Nee. Stoppen; dat komt op de laatste dag echt niet in je op.

Een strakblauwe lucht maakt het mogelijk dat de opkomende zon onze stijve spieren langzaam verwarmt. Eenmaal de stad uit, lopen we door het bos waar de zonnestralen de douw, die aan het begin van de dag nog op de bladeren rust, laat glinsteren. Je ziet mensen om je heen spontaan ontspannen, genieten en wat mooie plaatjes schieten. Pijn hebben we toch al. Bij het bereiken van de dijk langs de Maas worden wij even stil en overmand door de kleurrijke sliert van lopers die de waan van de dag voor even verstoren. Het besef dat we vandaag de finish bereiken wordt afgewisseld door de realiteit, dat we daar nog wel 42,5 kilometer voor te lopen hebben. We stappen uit de rij en zoeken een plekje in het gras om de ervaring bewust in ons op te nemen.

“Het besef dat we vandaag de finish bereiken wordt afgewisseld door de realiteit, dat we daar nog wel 42,5 kilometer voor te lopen hebben.”

Na deze bijna idyllische eerste helft, storten we ons in het feestgedruis in Cuijk waar supporters zich rijen dik hebben verzameld om wandelaars moed in te schreeuwen, te voorzien van water, eten, bloemen of gewoon een stevige knuffel. Het podium voor de brug aan de Maas (waar speciaal voor de Vierdaagse door de militairen een oversteek wordt aangelegd) was zo opzwepend en sfeervol dat we stiekem niet verder wilden lopen. Natuurlijk hobbelen we door en komen de laatste kilometers in zicht. Eigenlijk willen we niet meer lopen. We stoppen een aantal keer om even te ontspannen. Tevergeefs, alles doet gewoon pijn. In de massa spreken lopers elkaar moed in. “Bijna, bijna zijn we op de Via Gladiola.” Iedereen snakt ernaar. En op het moment dat je de eerste meters op de Via Gladiola maakt, merk je hoe moe en gedesillusioneerd je eigenlijk bent. Overal waar je kijkt, op straat, uit de ramen en op de daken, staan mensen te joelen en te zingen. Je krijgt spontane omhelzingen, zoenen en een peloton aan high-fives. We worden compleet overrompeld. Zo overrompeld zelfs dat we onze eigen supportersploeg niet horen roepen. ‘Jullie leken wel in trance’, krijgen we nadien te horen. Zij stonden zelf inmiddels al vier uur in de brandende zon op ons te wachten met de bijbehorende bossen gladiolen. Een halfuurtje later kunnen wij ze alsnog met het kruisje en al in de armen vallen en de spanning van onze schouders af laten glijden. We zijn er. We hebben het gehaald. En ja. Ook wij pinken een traan weg. Wonder boven wonder zijn de voetjes nog in voor een klein vreugde dansje. Lang wordt de avond niet meer. Na een lekker hapje eten aan de Nijmeegse Waalkade en een afzakkertje op het beste dakterras van Elst, gaat bij ons het licht echt uit. Nu, krap 48 uur later, worden de plannen voor volgend jaar alweer gesmeed. We zijn er nog niet uit of we terugkeren als wandelaar, supporter of met commerciële snufjes als soepkarren, ijslolly’s of iets anders lekkers. Eén ding is zeker; de Vierdaagse is een unieke ervaring. Waar we het op ons tachtigste, onder het genot van een drankje, nog vaak over gaan hebben. We sluiten af met een quote van de beste hotelier in spé; “Wat een heftige, gave en intense week was het. Wat een hoop gelach en mooie, eerlijke en fijne gesprekken. Het was een voorrecht en supergaaf met jullie.” Mark! Wat heb jij onze week mooi gemaakt! Vrienden en familie. Wat hebben jullie ons veel steunende en mooie woorden gegeven en Nijmegen; Je bent fantastisch!

Dag 3 – We zijn er stil van

Vandaag komt de blog vanuit het uiterste van onze pijnlijke tenen. De derde dag van de Vierdaagse heeft ontegenzeggelijk zijn weerslag op ons lijf en onze geest gehad. Al waggelend en kreunend bereiken we onze thuisbasis waar een heerlijke pasta voor ons wordt bereid. Zelfs onze drankjes worden voor ons bijgeschonken. Alles in het teken van herstel in aanloop naar de beloofde Via Gladiola.

Nu we drie van de vier dagen in de benen hebben, wordt steeds duidelijker wat de Vierdaagse bij velen een geliefd evenement maakt en waarom er het hele jaar naar wordt uitgekeken. De route van dag drie steekt er voor ons letterlijk met kop en schouders bovenuit. We begonnen de dag met een paar flinke regenbuien. Dolgelukkig zijn we als me merken dat onze schoenen geen krimp geven. Ze hebben de regen met ons getrotseerd en hebben dit glansrijk, maar vooral droog, doorstaan. Ook zijn we blij omdat we goed voorbereid, in onze regenjas, aan de start verschijnen.

Vandaag bewandelen we onder andere de Zevenheuvelen en maken we een tussenstop bij de indrukwekkende gedenkplaats voor de vele, jonge, soldaten die sneuvelden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ook hier blijkt dat het wandelen voor velen slechts een aanleiding vormt om bij te dragen aan de Vierdaagse. Het bestaat uit zoveel meer dan alleen wandelaars. We zijn er stil van. Waarvan?

  • De prachtige uitzichten en routes die gekleurd worden door een bonte verzameling toeschouwers.
  • Van de vele wandelaars die zichtbaar in gevecht met zichzelf de pijn weten te verbijten en steeds opnieuw de energie vinden om door te gaan.
  • De ontelbare hoeveelheid betrokkenen die het wandelen mogelijk maken. Te beginnen bij onszelf; zonder Mark zouden we niet fris en fruitig aan de start verschijnen. Daarnaast zijn er vele vrijwilligers en particuliere initiatieven die samen het gevoel van de Vierdaagse uitdragen. Zo wordt het bijvoorbeeld voor ouderen en gehandicapten mogelijk gemaakt om langs de route te zitten en te genieten van het feest. Wij zijn ontroerd door de bijzondere aanmoedigingen en het vele gezwaai dat ons bereikt.
  • Stil omdat we verwacht hadden tijdens het lopen ruimte te vinden om ons komende jaar te overdenken en plannen te maken. Al onze energie gaat vandaag naar de pijn in ons lijf en genieten van al het moois om ons heen. In ons hoofd blijft het stil. Een nieuwe en speciale ervaring.

Morgen de laatste loodjes. Nu. Bed.

Dag 2 – hobbelen langs de feestjes

We stonden perplex gisteren; binnen 7,5 uur over de finish! Net zo verbaasd als wij, waren onze thuisblijvende supporters, die ons via de VierdaagseApp op de voet kunnen volgen (loopnummers: 40Q747 en 40S664). Wij denken dat dit het resultaat is geweest van de zogenoemde wedstrijdspanning. Houden we het wel vol? Kunnen we tegen de hitte en hoe ziet de route er eigenlijk uit? We hadden het dus echt op een lopen gezet. Dit merkten we eigenlijk vandaag pas.

Met het zekere gevoel van gisteren in de schoenen, en een paar kleine pijntjes, zwaait Mark ons vanochtend een uurtje later uit (5:15) dan gister. Dat extra uurtje slaap maakt dat we een stuk frisser, met de zonsopgang in het zicht, naar het treinstation in Elst wandelen. Vandaag staat er een relatief rustig begin op het programma. De route voert ons door een paar woonwijken, via de bossen van Nijmegen naar Wijchen. De eerste kilometers lopen we achter een Oostenrijks militair peloton, dat om de haverklap opgewekte liederen zingt en de menigte meevoert in de feestvreugde. Heerlijk wakker worden. Maar de route heeft voor ons ook wat tegenvallers. De wegen zijn op veel punten een stuk smaller, waardoor we meerdere keren een fuik inlopen en kilometers hutje mutje tussen de andere lopers slenteren. Dit komt ons tempo en humeur niet ten goede. Op de helft nemen we daarom een, wat achter af blijkt, wijs besluit. Of gefrustreerd lopers gaan inhalen en proberen zo snel mogelijk te finishen of ons eigen tempo loslaten, genieten van de omgeving en ons aanpassen aan de broeiende hitte. Wat zou ons nou dichter bij het ‘gevoel van de Vierdaagse’ brengen? We ploffen neer in het gras met een drankje en ervaren nu voor het eerst hoe het is om echt de tijd te nemen om te praten met andere wandelaars. We delen tips, blijheden en frustraties. We zien mensen elkaar helpen, doorzetten en tegelijkertijd genieten.

Ook de vele supporters hadden het zwaar vandaag. Uren zitten in de brandende zon, zorgen voor water, eten en de wandelaars koste wat kost blijven aanmoedigen. Wat waren wij blij met deze enthousiaste mensen vandaag. Door hen houden we de moed erin. Dit laten we ook regelmatig blijken door flink mee te dansen op de live bandjes en dj’s die zich van hun beste kant laten zien. Soms tot grote ergernis van onze ietwat vermoeide medelopers. Mensen van Wijchen. Wat een fantastisch feest! Mensen van Beuningen en Weurt; zonder jullie zelfgefabriceerde sproeiers, zwembadjes en ouderwetse tuinslangen was het een stuk warmer geweest. En mensen van Nijmegen; wat een ontvangst. Wat een feest. En dit is pas dag twee.

Dag 1 – Geen moment in je eentje

Nou. Daar gaan we dan. Ruim voor onze wekker staat kunnen we de slaap eigenlijk al niet meer vatten. Maandagavond wordt, geheel volgens de traditie, de Nacht van Elst gevierd. Wij treffen het met ons logeeradres midden in het centrum. De dweilband is voelbaar door ons gehele lijf. Nog nadeinend op de meeslepende tonen zijn we om 4:15 uur klaar voor vertrek. Uitgerust? Nee. Vol moed en energie? Natuurlijk!

De route naar de start is al een reis op zich. In de nacht vindt namelijk de wisseling van de wacht plaats. Dit betekent dat stappend Nijmegen huiswaarts keert en de wandelaars hun eerste stappen zetten. Onder luide (beschonken) aanmoediging is het wederzijdse respect voelbaar. Hoe houden ze het vol! Wij krijgen er een goede stoot energie van. Eenmaal de Waalbrug over laten we de stad voor even achter ons en vervolgen we onze weg over de befaamde Oosterhoutse dijk. Sinds dit jaar wordt de route in de tegenovergestelde richting gelopen zodat de laatste kilometers niet meer in de brandende zon, zonder enige beschutting, gelopen hoeven te worden. Prima plan wat ons betreft.

Wat volgt is een aaneenschakeling van enthousiasme. Tijd lijkt geen begrip. Ieder dorp haalt ook om 6.00 uur in de ochtend alles uit de kast om de wandelaars aan te moedigen. Bewoners bieden hun huis aan voor een toiletbezoekje, schenken enthousiast ranja of een kop koffie voor je in. Kinderen staan liefdevol met bakjes snoepgoed (vooral de Engelse drop viel goed in de smaak), zoutjes en gezonde snacks langs de weg. Verhongeren is uitgesloten. Nijmegen en haar omgeving valt als een warme deken over ons heen. We voelen ons onderdeel van een grote familie. Een familie die elkaar door dik en dun erdoor heen sleept.

De saamhorigheid is ook te voelen onder de wandelaars. Iedereen babbelt ontspannen met elkaar. Iedereen geniet van de omgeving en iedereen wandelt de mars op zijn eigen manier. Vader en zoon, wandelclubs, een groep vrienden verkleed als badeendjes en de diva’s met de perfect afgewerkte make-up. Allemaal anders, maar een gezamenlijk doel. Trotseren die afstand en doorgaan. Hoe de benen voelen? Een beetje stijfjes en toe aan een koude douche en ontspannen avond. Mark heeft zo een lekker bordje eten voor ons klaarstaan en daarna gaan de voetjes omhoog. Morgen dag twee! 

Dag 0 – Installeren, incasseren en integreren

Op advies van onze gastheer Mark reizen we op zondag al naar Nijmegen. Dit is onze kans om iets van de feestelijkheden mee te krijgen. En we hebben het geweten. Het centrum van Nijmegen is voor een week omgetoverd in een gigantisch festivalterrein waar je langs foodtrucks van podium naar podium loopt. Luidkeels zingen we mee met de dweilband. Ook een duik in een kroegenballenbak hebben we met een kinderlijk enthousiasme genomen. Dat Nijmegenaren niet stoppen met feesten, blijkt als we vandaag opnieuw de stad in lopen om onze startbewijzen op te halen. Het bier vloeit werkelijk op iedere hoek van de straat. Toen wij ons voorzichtig weer aan een drankje waagden in de binnenstad, werd het een sport om het rondvliegende bier te ontwijken. Ja. Er zijn deze week duidelijk twee groepen nodig om de stad in balans te handen. De wandelaars en zij die onder genot van een biertje (of twee, of drie) het feestje op gang houden. Wij genieten van de afwisseling.

natasja en marion op laatste dag nijmeegse vierdaagse

Natasja Batenburg
Natasja
Marion Poll
Marion

Natasja (33) en Marion (32) zijn hard op weg om echte wandelaars te worden. Dit jaar doen zij voor het eerst mee met de Nijmeegse Vierdaagse. Maar wandelen is toch suf en alleen voor vitale vijftigplussers met wandelstokken? Echt niet! Deze dertigers genieten er met volle teugen van en bevelen het iedereen van harte aan. Hun verharde, onverharde en heuvelachtige weg, naar de Vierdaagse volg je hier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *