Hoe bereid ik me voor op een marathon?

Daisy over haar eerste marathon in New York

Daisy is Studio-coördinator bij Perry en is een fanatiek hardloopster. Zo’n vijftien jaar geleden maakte zij kennis met hardlopen en sindsdien is zij niet meer te stoppen. Wat begon met kleine moeizame rondjes mondde uit in een soort marathonverslaving. In 2015 liep zij haar eerste marathon, en wel meteen de ‘New York City Marathon’. Ze deelt haar ervaring: van alle voorbereidingen tot the day after.

Zo’n vijftien jaar geleden ben ik begonnen met hardlopen samen met een vriendin. We kochten allebei hardloopschoenen en spraken twee keer in de week af om te gaan rennen. We renden eerst kleine stukjes afgewisseld met lopen en naarmate de weken voorbijgingen konden we steeds meer rennen zonder te stoppen.

Mijn eerste hardloopwedstrijd

Op een gegeven moment wilden we ook meedoen aan hardloopevenementen. We begonnen met een 10 kilometer hardloopwedstrijd en wat was dit gaaf! Dus al gauw zochten we een nieuwe uitdaging wat resulteerde in de Dam tot Dam. De Dam tot Dam is één van de grootste hardloopevenementen van Nederland. Gelukkig konden we aan startbewijzen komen en vervolgens gingen we volop trainen. Toen de dag eenmaal was aangebroken, arriveerden we superzenuwachtig aan de start. En ja, het was zwaar, maar het is ons wel gelukt!

Daarna zochten we al snel verder naar de volgende uitdaging en dachten we: als we de 16,1 kilometer kunnen uitlopen dan moeten we ook wel een halve marathon kunnen lopen. Zodoende schreven we ons in voor de halve marathon van Egmond.

Halve marathon van Egmond

De halve marathon van Egmond is een van de mooiste van Nederland, maar ook een van de koudste. Januari is natuurlijk een van de koudste maanden in het jaar. Maar desondanks hebben we het gedaan. Het was afzien, een stuk over het strand en in de duinen volle tegenwind, maar die 21,1 kilometer hebben we uitgelopen!

De weg naar de New York City Marathon

Na wat kleinere wedstrijden was het tijd voor een volgende uitdaging: ik wilde een hele marathon gaan lopen. Mijn hardloopvriendin werd zwanger, dus zij ging natuurlijk niet meedoen. Daarnaast had ik nog wat andere vrienden gevraagd, maar helaas kreeg ik niemand zover. Dus wat nu?

Ik besloot om de lat voor mezelf gelijk hoog te leggen, want als ik dan een marathon ga lopen dan wil ik wel die van New York lopen. Maar waar moet ik beginnen? Ik besloot om internet af te zoeken en daar kwam ik verschillende hardloopgroepen tegen. Wat klonk dat suf zeg! Maar het tegenovergestelde was waar. Ik besloot om naar een informatieavond te gaan en toen was ik in één klap om. Ik schreef me meteen in voor de marathon van New York. En ja, toen kon ik niet meer terug…

Online trainer

In april 2015 begonnen de trainingen onder begeleiding van een online trainer. Elke week kreeg je trainingen opgestuurd. Ik ging voor drie keer in de week trainen en dit bestond uit een langzame duurloop op dinsdag, een wisseltempotraining op donderdag en op zondag vaak een extra lange duurloop. Als je de training had gedaan gaf je weer feedback terug zodat de trainer kon zien hoe het ging en of je vooruitgang boekte.

Trainingen

Om de twee weken gingen we gezellig met de groep trainen in de Amsterdamse waterleidingduinen. Lekker met elkaar kletsen en rennen en de kilometers vlogen voorbij. De groep werd opgedeeld in drie groepen met drie verschillende temposnelheden: 8,5 kilometer, 9,5 kilometer en 10,5 kilometer per uur, zodat iedereen in zijn eigen tempo kon lopen.

Wedstrijden

Tussendoor hadden we nog hardloopwedstrijden zodat je kon kijken hoe je ervoor stond en je kon oefenen met drinken en gelletjes (je voeding voor onderweg). De kilometers gingen steeds meer omhoog tot uiteindelijk 35 kilometer, ook wel ‘koningsloop’ genoemd. Je traint tot deze afstand en de andere 7 kilometer loop je op karakter. 😉

Het vliegtuig in naar New York

Op 28 oktober vlogen we met een groep van 50 man naar New York, allemaal met één doel en dat is natuurlijk: de Marathon van New York uitlopen! De dagen voor de marathon is het verstandig om zo veel mogelijk rust te houden en goed op je voeding te letten en dan vooral koolhydraten stapelen. De laatste avond voor de marathon hadden we ook een ‘pastaparty’ en kregen we de laatste tip van onze trainer. Iedereen was er klaar voor en ging vroeg naar bed in de hoop dat je nog een beetje slaap kon pakken met al die zenuwen…

De grote dag

Zondag 1 november 2015. De dag was eindelijk aangebroken waar je zo lang naar uit had gekeken en zo hard voor had getraind. We gingen ’s morgens vroeg om vijf uur ons bed uit en om zes uur vertrokken we met de bus naar het startgebied in Staten Island bij de Verrazano-Narrows Bridge. Alleen lopers konden op dat moment hier naartoe komen. Daar aangekomen rond een uur of zeven zochten we met de groep een plek waar we konden wachten voordat we gingen starten. Er waren verschillende startvakken en ik startte pas om half elf dus ik moest nog best lang wachten, maar de tijd vloog gelukkig voorbij. Af en toe wat eten (koolhydraten blijven stapelen) en natuurlijk genoeg blijven drinken en nog een aantal keer naar het toilet van de zenuwen.

3… 2… 1… Start!

Rond kwart voor tien mochten we naar het startvak, iedereen was supergespannen en we wensten elkaar allemaal heel veel succes. Om half elf knalde het startschot en werd het Amerikaanse volkslied gedraaid. We mochten starten en dan gaat er echt van alles door je hoofd: niet te snel starten, rustig blijven en niet te veel gaan inhalen en probeer lekker in je ritme te komen.

De eerste kilometers vlogen voorbij, het is echt ongelofelijk zoveel mensen aan de kant die je toejuichen, rennend door Brooklyn en dan via de Pulaski Bridge door naar Quins waar bandjes muziek op straat spelen en spandoeken met de meest geweldige teksten. Na 2,5 mijl in Queens staken we de East River over bij de Queensboro Bridge, die Long Island City met Manhattan verbindt en daarbij over Roosevelt Island komt. Het beklimmen van deze brug wordt vaak als moeilijkste onderdeel van deze marathon ervaren.

Als je First Avenue op loopt, zie je in de verte wolkenkrabbers en voor je allemaal lopers (het lijkt plat maar je bent dus stiekem steeds aan het klimmen) over deze kilometerslange weg. In Manhattan word je opgewacht door megaveel toeschouwers en die steun kan je goed gebruiken. Bij mij kwam ook echt op dat moment de welbekende ‘man met de hamer’: ik was er echt helemaal klaar mee, m’n horloge werkte niet goed, de gps pakte die niet, dus ik dacht steeds dat ik verder was totdat ik het aantal miles zag langs de kant… Ik wilde gaan lopen en zelfs stoppen en dacht bij mezelf: waarom doe ik dit, waarom wil ik dit en hoe heb ik dit kunnen verzinnen, want dit is gewoon niet leuk meer! Maar dat kon natuurlijk niet, ik had aan zoveel mensen verteld dat ik de marathon van New York ging lopen dus iedereen was mij aan het volgen via de live-trackingapp. Ik moest mezelf herpakken en doorgaan! Gelukkig lukte dat!

Rond de ’20 mile’ passeer je de Willis Avenue Bridge, die Manhattan met de Bronx verbindt. De Bronx verlaat je weer via de Madison Avenue Bridge, met rechts uitzicht op het Yankee Stadium, om vervolgens weer terug te keren naar Manhattan.

In Manhattan loop je over Fifth Avenue richting Central Park en dan weet je dat het eind in zicht is. Dan ga je de laatste hoek om en zie je éindelijk de finish! Armen de lucht in en volop genieten en tranen van geluk: yes I did it! Ik heb gewoon een marathon gelopen! Dan krijg je die medaille om en dat gevoel is echt niet te beschrijven; zo trots!

Ik had mezelf geen tijd opgegeven, het leek me heel gaaf als ik onder de 4.30 zou blijven en dat is mij gelukt: m’n tijd was 4.25.10 en daar was ik superblij mee.

Als je later terugkomt in het hotel is het superleuk om iedereen te spreken en te horen hoe zij het hebben ervaren, iedereen heeft natuurlijk z’n eigen verhaal.

The day after

De volgende dag op maandag (Medal Monday) loop je dus met je medaille om je nek in New York. Al hoef je niet eens met je medaille om je nek te lopen, want iedereen kan zien dat je gister een marathon hebt gelopen. Je hebt namelijk extreme spierpijn waardoor je mank loopt en achteruit de trappen van de metro moet nemen, haha!

Hardlopen is een verslaving

Ik dacht ik ga één keer in m’n leven een marathon lopen en dan nooit meer. Ook tijdens de marathon heb ik dit een aantal keer gedacht, maar niks is minder want marathons lopen is een verslaving. Op naar de volgende!


Ik ben Daisy, 38 jaar en woon in Nieuw-Vennep. Ik werk nu ruim twee jaar bij Sports Unlimited Retail B.V. als Studio-coördinator, wat een hele leuke en afwisselende baan is. Ik ben heel sportief, ik sport zo’n vijf à zes keer in de week en dan afwisselend cardio en kracht. Cardio doe ik het liefst hardlopend en dan lekker buiten in de natuur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *