Herkenbare struggles als je momenteel aan huis gekluisterd zit

Onze Brands Coördinator Aruna werkt net als een heel groot deel van Nederland momenteel thuis. Na een week weet ze zich al geen raad meer. Want wat normaal gesproken ‘normaal’ was, is dat nu niet meer. Zij deelt haar struggles van het ‘thuiszitten’ die jou misschien ook wel bekend voorkomen.

30 maart 2020

Normaal gesproken

Ik hoef me niet af te vragen waar menig Nederlander zich op dit moment bevindt. Ik denk dat we nog nooit zo massaal één ding met elkaar hebben gedeeld: dagen achter elkaar binnenblijven. We scrollen ons suf op social media en streamen als nooit tevoren. Waar de een ineens juffrouw of meester is geworden, is de ander naar buiten aan het staren en in gedachte verzonken: die mooie tijd toen wandelen nog heel normaal was. Of heel Holland bakt! Geen meel meer te vinden, want de ovens draaien overuren!

Waar ik normaal gesproken elke ochtend braaf om half 7 opstond om mij klaar te maken voor het kantoorleven of mij in een sporttight hees om een uurtje te gaan sporten. Of normaal gesproken na werktijd doorreed naar de sportschool om een paar bokshandschoenen aan te trekken en op de bokszak alles eruit te gooien wat mij die dag heeft geïrriteerd. Nu is mijn normaal gesproken veranderd naar ‘vetje’ worden en denk ik voortdurend: hmmm wat zal ik nu eens gaan snacken. Als ik je vertel dat al mijn ingeslagen snacks binnen drie dagen op waren, heb ik denk wel genoeg gezegd.

Sinds mijn normaal gesproken is veranderd, ik zit sinds een week in quarantaine en weet me nu al geen raad meer (HELP!), is daar toch een klein lichtpuntje aan de horizon. Waar ik zo’n fanatieke sporter was… Heeft zich daar nu yoga gemeld.

Ik die altijd zei: ik aan de yogo, yoga, of ander zweverig iets? Nooit van m’n leven! Daar moet ik nu toch op terugkomen en een nieuwe realiteit doet zich voor: mijn god wat ben ik een stijve hark!

Een collegaatje van ons is dus zo’n fanatiekeling en weet zich letterlijk in allerlei bochten te wringen. Het idee was dus om via videobellen met een stel collega een lesje yoga te doen. En ja het ziet er makkelijk uit, maar ik kan je één ding vertellen… NOT. Zonnegroet, bruggetjes en weet ik veel wat nog meer… De enige oefening die me makkelijk afgaat is de ‘dog position’ (oké dit ziet er weird uit terwijl ik dit type), lekker in een soort van foetushouding.

Maar goed, ik kan wel zeggen dat ik iets doe al is het met pijn en moeite. En ik geloof in mezelf: ik ga leniger worden! Zo ga ik weer mijn matje op in de dog position.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *